- Dzieñ dobry. - Dzieñ dobry.
- Oto sukienka dla panny Sloper. - Dziêkujê.
Panno Cathy, to twoja nowa sukienka!
Czy mo¿esz wyj¹æ j¹ z pude³ka, Mario i powiesiæ?
Tak, panienko.
Có¿, myœlê, ¿e to wszystko.
- Bêdê u Harrisonów. - Tak, panie doktorze.
Nie mogê siê dzisiaj dostaæ do kliniki.
- Dzieñ dobry, Lavinia. - Dzieñ dobry, Austin.
- Catherine zaczyna kolejny? - Ona piêknie haftuje.
Mam nadziejê, ¿e nie stanie siê to jej sposobem na ¿ycie.
Austin, nie uwierzysz co mi siê wczoraj przytrafi³o!
- Co takiego? - Spotka³am dwie osoby z Poughkeepsie.
Œwiadectwo urodzenia. Byli cz³onkami zgromadzenia mojego mê¿a.
Kiedy powiedzia³am im, ¿e mieszkamy z moim bratem,
Doktorem Sloper, na Placu Waszyngtona, byli pod wielkim wra¿eniem.
W³aœnie mnie odwiedzili!
Lavinia, nie masz nic przeciwko, by spêdziæ tu zimê?
Zimê? Och, z przyjemnoœci¹!
Dobrze. Pomyœla³em, ¿e jeœli zostaniesz, mo¿esz pomóc Catherine.
Pomóc jej? Jak mogê jej pomóc?
Na przyk³ad, na przyjêciu Elizabeth dziœ wieczór,
mo¿esz przekonaæ Catherine, by do³¹czy³a do m³odych ludzi.
Bawi³a siê.
- Oczywiœcie, ¿e to zrobi. - Mam tak¹ nadziejê.
3 kilo. To bêdzie 30 pensów.
- Czy móg³byœ odci¹æ g³owê? - Tak, Panienko. Kici, kici, kici.
- Tu jesteœ. - Dziêkujê.
Tak, proszê pani. Œwie¿e ryby!
- Dzieñ dobry, Ojcze. - Dzieñ dobry, Catherine.
Kupi³am œwietn¹ rybê do zupy, któr¹ lubisz.
To bardzo mi³o.
Nastêpnym razem, poproœ niech sprzedawca ci j¹ przyniesie.
- Ach. Tak, Ojcze. - Idê!
Jest piêkny poranek. Dlaczego nie zaprosisz swojej ciotki Lavinii albo przyjació³.
Na wspólny obiad, lub na koncert do parku?
Nie mogê. Mam du¿o do haftowania. Chêtnie bym posz³a.
Ach, tak. Có¿, zobaczymy siê wieczorem.
Tak, Ojcze. Do widzenia.
- Catherine? - WejdŸ, ciociu Penniman.
Och, musisz siê spieszyæ, kochanie.
By³aœ d³ugo w radzie szpitala.
- Zbyt d³ugo. - Nie lubi³aœ tam chodziæ?
Niektóre kobiety w Komitecie s¹ tak puste. Wrêcz bezu¿yteczne.
S¹ Ÿle wychowane, wiêc nie maj¹ pojêcia o wychowaniu dzieci czy gotowaniu.
Bez manier.
Kiedy by³am m³oda, byliœmy dumni z naszej pani domu.
Kiedyœ przygotowywa³am posi³ki dla wielebnego Pennimana. Niech spoczywa w pokoju.
- Wtedy mnie oszuka³aœ, Ciociu. - Jak to?
Sprawi³aœ, ¿e uwierzy³am, w wasz¹ mi³oœæ.
Niez³y dowcip, by obudziæ naszych goœci.
To bardzo dobry sposób na rozpoczêcie wieczoru.
Chodzi mi o to, ¿ebyœ zosta³a z nami dzisiaj, dobrze?
Zostañ z nami wszystkimi i baw siê.
Rozmawia³aœ z ojcem?
Tak, moja droga. W pewnym sensie tak.
- Twój ojciec... - Ojciec by chcia³ bym by³a opanowana.
- Bra³a udzia³ w dyskusji. - Tak.
- Nie mogê, ciociu Lavinio. - Byæ mo¿e nie próbujesz wystarczaj¹co.
Próbujê! Próbujê! Zrobi³abym wszystko, by mu siê podobaæ.
Nie ma dla mnie nic wa¿niejszego.
Siedzia³am w moim pokoju.
Notowa³am wszystko co mog³abym powiedzieæ i w jaki sposób.
Ale kiedy jestem w towarzystwie, wydaje siê, ¿e nikt nie chce mnie s³uchaæ.
Pos³uchaj, Catherine. Jeœli zostaniesz ze mn¹ dzisiaj,
zobaczysz, ¿e nie zawsze to co powiem jest bardzo istotne.
Ale, kochanie, to nie powstrzymuje mnie od mówienia.
Tak, ciociu.
Teraz, dokoñczê ubieranie i spotkamy siê na dole.
Ojcze!
WejdŸ, Catherine.
Dobry wieczór, ojcze. Przeszkadzam?
Ty nigdy nie przeszkadzasz, moja droga.
Czy podoba ci siê mój strój?
Czy to mo¿liwe, ¿e ta wspania³a osoba jest moj¹ córk¹?
Wygl¹dasz bardzo okazale.
Wygl¹dasz jak byœ zarabia³a 80.000 rocznie.
- Ale czy podoba ci siê ten kolor? - Tak.
- To jest wiœniowy. - Oczywiœcie.
Moja mama kiedyœ j¹ nosi³a.
A we w³osach mia³a wst¹¿ki, Austin.
Ach, tak.
Ale, Catherine, twoja matka by³a piêkna.
Ona zdominowa³a ten kolor.
Có¿, muszê siê ubieraæ.
Postaram siê, ¿ebyœ na mnie nie czeka³a.
Och, muszê spakowaæ nasze srebrne kubki dla ciotki Elizabeth.
Czy to jest w³aœciwe dla mnie, aby pójœæ na przyjêcie siostry Elizabeth?
- Oczywiœcie, dlaczego nie? - W³aœciwie nadal jestem w ¿a³obie.
Lavinia, wiem, ¿e wci¹¿ zabierasz ten smutek wszêdzie gdzie jesteœ,
bez wzglêdu na otoczenie.
Zgadza siê. Po tym wszystkim, jestem ca³y czas smutna bez wzglêdu na to gdzie jestem.
By³aœ wspania³a!
Twoja ciotka Penniman dokona³a podboju.
Tak.
- Mi³o spêdzasz czas, Catherine? - Wspaniale, ciociu Elizabeth.
- Oto Jefferson. - Oh!
Austin, kto jest chory, kto nie ¿yje? Kogo ju¿ wykoñczy³eœ?
Je¿eli masz jaja, to radzê - oka¿ mi wiêcej szacunku.
- Zrobisz to dla mnie? - Tak, kochanie.
- Dalej! Dalej. - W porz¹dku! Wszystko w porz¹dku!
Jeœli on nie zrobi tego teraz, zrobi to pod sto³em.
Moi drodzy s¹siedzi i drodzy przyjaciele,
Mam zamiar straciæ moj¹ urocz¹,
najpiêkniejsz¹ córkê...
najdro¿sz¹ dziewczynê,
dla najbardziej wspania³ego m³odego cz³owieka, Arthura Townsend.
Jestem jednoczeœnie smutny i bardzo szczêœliwy.
Wznieœmy toast za moj¹ stratê
i mój zysk.
- Za szczêœliw¹ m³od¹ parê. - Za szczêœcie m³odych.
Oh, mamo!
Nie ciesz siê tak. Zostanê dla domu, dla kuchni. Wujku Austinie.
Marian, moja droga, ¿yczê szczêœcia wam obojgu.
Dziêkujê, sir.
Cathy, czy¿ to nie cudowne? Czy to nie piêkne przyjêcie?
ChodŸ, Arturze, zatañczmy!
- Wybacz nam. - Wybacz nam.
Oh, Quintus.
- Nie tañczysz? - Nie, proszê pani.
Pamiêtasz Catherine Sloper, moj¹ siostrzenicê?
Tak, oczywiœcie.
Mogê, Catherine?
Dziêkujê, Quintus. Przepraszam, ojcze.
- Pozwól mi, Catherine. - Dziêkujê, ojcze.
Myœlisz, ¿e istnieje inny Arthur gdzieœ w tym wielkim mieœcie?
- Catherine znajdzie mê¿a. - Tak myœlisz?
Dostaje 30 tysiêcy rocznie.
Widzê, ¿e j¹ cenisz.
Ona jest bardzo wartoœciow¹ dziewczyn¹.
Ty zawsze nawi¹zujesz do jej zam¹¿pójœcia.
Moje aluzje s¹ takie same jak twoje, Liz.
Myœlisz, ¿e Jefferson nie pozostawi³ ¿adnej francuskiej brandy?
Zobaczmy..
Mo¿e skusisz siê na fili¿aneczkê bordo?
Och, tak. Dziêkujê.
Posz³a do najlepszych szkó³ w mieœcie,
Dosta³a najlepsze lekcje tañca i œpiewu.
Wieczorami siada³a ze mn¹.
Stara³em siê rozpocz¹æ z ni¹ dialog, przystosowaæ j¹ do ¿ycia w spo³eczeñstwie.
Da³em jej wolnoœæ. Rezultatem jest to, co widzisz.
Zupe³nie przeciêtna i bezbronna istota bez jakiejkolwiek pewnoœci siebie.
Austin, jesteœ tak nietolerancyjny. Za du¿o wymagasz.
Pamiêtasz jej matkê, Liz?
Jej matka mia³a w sobie tyle wdziêku i radoœci.
To jest jej dziecko.
Austin, ¿adne dziecko nie mo¿e konkurowaæ z twoim obrazem jej matki.
Wyidealizowa³eœ tê biedn¹ martw¹ kobiet¹ ponad przeciêtnoœæ.
Nie masz prawa tak mówiæ.
Tylko ja wiem, co straci³em, kiedy umar³a.
Co mam na jej miejsce...
Catherine, co ty tu robisz?
Czekam na Quintusa Seabury.
Có¿, nie czekaj tutaj, moja droga. Niech on wygl¹da za tob¹.
Taniec by³ jedyn¹ rzecz¹, w której siê nie zgadzaliœmy z wielebnym.
Myœlisz, ¿e on obserwuje mnie dziœ wieczorem?
To zale¿y gdzie jest, ciociu.
- Dobry wieczór, pani Penniman. - Dobry wieczór.
Catherine, pozwól, ¿e przedstawiê. Pan Morris Townsend.
Jak siê masz, panno Sloper?
Pan Morris jest kuzynem Pana Artura Townsenda. W³aœnie wróci³ z Europy.
- Mi³o mi Pana poznaæ? - Zatañczysz, panno Sloper?
Myœlê, ¿e zosta³ jej ju¿ tylko walc.
Przepraszam, kochanie. Tam jest pan Abeel.
Mogê?
Tak.
Który to bêdzie?
Oh! Tak...
Ehm... pi¹ty?
Pi¹ty? Dziêkujê.
Morris przez dwa R...
Panno Sloper, wyœwiadczasz mi wielk¹ przys³ugê.
Widzisz, nie jestem wybredny.
Catherine... Sloper.
Catherine Sloper.
Catherine Sloper, Catherine Sloper.
Nie musimy czekaæ a¿ do pi¹tej.
- Nie? - Nie.
Panno Sloper, musimy pójœæ na uk³ad.
Nie bêdê ciê kopaæ jeœli ty nie bêdzie kopaæ mnie.
Oh, przepraszam! Jestem bardzo niezdarna.
Nie, mam na sobie buty Artura a on nie jest dobrym tancerzem.
Oh!
Teraz. Raz, dwa, trzy i...
Raz, dwa, trzy i...
- Nie nale¿y patrzeæ pod nogi. - To gdzie mam patrzeæ?
- Spójrz na mnie. - Oh.
Nie.
Bardzo dobrze.
Kiedy byliœmy ch³opcami, nazywaliœmy Artura owsiankowym królem.
Czy mo¿emy usi¹œæ?
Kiedy by³em w Europie,
on sta³ siê obiecuj¹cym m³odym biznesmenem.
A teraz, panno Sloper, myœlê, ¿e nadszed³ czas, byœ ty coœ powiedzia³a.
Hmm...
Czy zamierzasz pozostaæ w Nowym Jorku, panie Townsend?
Có¿ za pytanie.
Nie by³em pewny, co bêdê robi³.
Ale teraz, zdecydowa³em.
Tak, panienko Sloper, mam zamiar pozostaæ w Nowym Jorku.
Nie chce siê Pani rozgrzaæ?
- Pozwól, ¿e podam Ci szklankê bordo. - Och, nie!
Czy jesteœ cz³onkiem klubu Anonimowych Alkoholików?
- Eh, tak, jestem. - Oh.
Có¿, ja nie jestem. Mogê przeprosiæ na moment?
Och, panie Abeel, nie mogê ju¿ wytrzymaæ!
Muszê odpocz¹æ.
Catherine, kochanie, twoja stara ciotka jest wyczerpana.
Zakoñcz ten uroczy taniec, kochanie.
- Pan Abeel jest utalentowanym tancerzem. - Có¿, ja...
By³oby mi³o, Panienko Sloper.
Panie Townsend, szuka pan mojej siostrzenicy?
Tak. Musia³a wpaœæ w zasadzkê.
- Pocieszasz mnie? - Wróci za chwilê.
To ju¿ szósty taniec z rzêdu. On ju¿ nie mo¿e tego znieœæ.
Mogê tañczyæ z tymi ¿ó³todziobami na okr¹g³o.
Lavinia.
Austin, pozwól, ¿e przedstawiê: Pan Morris Townsend.
- Panie Townsend - mój brat, dr Sloper. - Z niecierpliwoœci¹ czeka³em na to spotkanie.
- Jestem zaszczycony. - Dziêkujê.
- Mi³o spêdzi³eœ czas? - To by³ cudowny wieczór.
Ciê¿ko nam by³o j¹ przekonaæ by przyby³a.
Panowie, wszystko zawdziêczaj¹ wam. Bardzo dziêkujemy, doktorze.
Bêdê gotowy bardzo szybko. Powiesz Catherine?
- To najlepsza czêœæ wieczoru. - Naprawdê, Austin.
Ach, ty to ju¿ przywyk³aœ do tych nocy.
Niestety, ja chyba jestem rannym ptaszkiem.
- Dobranoc, panie Townsend. - Dobranoc, panie doktorze.
Oh, Catherine, mam z³e wieœci. Wyje¿d¿amy.
Tak, ciociu.
- Gdzie jest pan Abeel. - Ma krwotok z nosa.
Oh, kochanie!
- Dobranoc, panie Townsend. - Dobranoc, pani Penniman.
Chcia³bym przeprosiæ, sir.
Powinnaœ, panienko Sloper. Gdyby pan Abeel by³ zdrowy,
Zaprosi³bym go na ma³y pojedynek.
Có¿, ja...
Muszê tylko wzi¹æ moje okrycie.
- Przed chwil¹ spotka³em twojego ojca. - Tak, widzia³am.
Nie zd¹¿y³em go zapytaæ, kiedy mogê zadzwoniæ.
Rano ma otwarte biuro. Dobrze siê pan czuje, panie Townsend?
Czujê siê œwietnie. Pragnê zaprosiæ Ciê do siebie.
- Dzieñ dobry, panie Townsend. - Dzieñ dobry.
- Panienki Sloper nie ma w domu, sir. - Nie ma jej?
Dlaczego panie Townsend!
- Dzieñ dobry, panno Penniman. - Proszê wejœæ!
Wpad³em, bo panienka Sloper powiedzia³a mi, ¿e bêdzie w domu tego ranka.
- Czy ona naprawdê wysz³a? - Ach, tak.
Zmy³a siê przed twoj¹ trzeci¹ wizyt¹ w tym tygodniu.
- Zastanawiam siê, dlaczego. - Och, nie mogê zdradziæ jej zaufania.
- Musisz sam j¹ zapytaæ. - Kiedy?
Có¿...
- Wiem, ¿e nie bêdzie d³ugo. - Dziêkujê, proszê pani.
Plebania by³a prawdziwym ulem.
Z naszymi pojedynkami pisowni, pysznymi cukiereczkami.
A zim¹ sanie. Przeja¿d¿ki wzgórzami Poughkeepsie...
Pani Penniman, czy s¹dzi pani, ¿e Catherine.. tzn. Panna Sloper...
- Mo¿e pojedziesz ze mn¹? - Tak, dziêkujê, ale...
- Ona nied³ugo bêdzie w domu. - Tak, ale kiedy?
Panie Townsend, przypominasz mi wielebnego Pennimana.
Tak samo ciep³y, tak samo namiêtny charakter.
Tak bardzo chcia³bym go poznaæ. Opowiedz mi o doktorze, proszê.
Co mam ci opowiedzieæ...
- Czy to ty, Catherine? - Tak, ciociu.
- Masz goœcia, m³oda damo. - Dzieñ dobry.
To jest dla mnie piêkny poranek panienko Sloper.
Ba³em siê, ¿e nie wrócisz.
Kiedyœ musia³am wróciæ. Przecie¿ tu mieszkam.
Wiem, panno Sloper. Dlatego tu jestem.
Pan Townsend zastanawia³ siê, czy kwiaty dotar³y w ca³oœci.
Tak, dziêkujê. By³y bardzo œwie¿e.
- Wys³a³am Ci notatkê dziœ rano. - Bêdê jej strzec, panno Sloper.
Nie wys³a³em kwiatów w podziêkowaniu.
- Wys³a³em je dla Twojej przyjemnoœci. - Dziêkujê.
Przywioz³em tê piosenkê, o której wspomina³em. Odkry³em j¹ w Pary¿u.
Przepraszam, przyniosê j¹.
- Zostawiê ciê w spokoju. - Co mam mówiæ?
Nie martw siê rozmow¹. To on przyjecha³ na zaloty!
- Zaloty? - Raczej nie do mnie.
Teraz musisz byæ bardzo mi³a dla niego!
Panie Townsend, proszê mi wybaczyæ. Mam liczne obowi¹zki, które mnie wzywaj¹.
- Mam nadziejê, ¿e znów siê zobaczymy. - Do us³ug, proszê pani.
- Nie zapomnisz tego wieczoru? - Nie, ciociu.
Nasza dziewczyna bardzo lubi na okr¹g³o imprezowaæ.
To czyni mnie bardzo niezadowolonym z tego powodu.
Dlaczego?
Dlatego, ¿e zawsze jesteœ wstawiona po tych imprezach. To sprawia, ¿e moje ¿ycie staje siê ciê¿sze.
Nie mam zamiaru iœæ na imprezê.
Mój ojciec i ja idziemy coœ zjeœæ z Pañstwem Holme.
Za to ciê lubiê. Jesteœ taka szczera.
Powiedz mi coœ.
Czy wysz³aœ dzisiaj rano bo myœla³aœ, ¿e ja mogê zadzwoniæ?
Tak.
Nie chcia³aœ siê ze mn¹ zobaczyæ?
Nie mam nic przeciwko, panie Townsend,
ale ty tak czêsto dzwonisz w tym tygodniu...
- Jesteœ mn¹ zmêczona. - Och, nie!
Mo¿na rozwa¿yæ moje niew³aœciwe zachowanie.
Nie wiem..
Jestem zaskoczona.
Dobrze. Podoba mi siê.
Jeœli jesteœ zaskoczona, myœlisz o mnie.
- Czy to ta piosenka? - Tak.
- Czy zagrasz to dla mnie? - Nie potrafiê.
Mogê?
Zapewniam, nie uszkodzê.
Czy s³yszysz mnie tam?
Wiesz, podczas mojej dziesi¹tej wizyty mo¿esz nawet usi¹œæ tutaj.
Panie Townsend, jest Pan bardzo odwa¿ny.
- Czy wiesz co to znaczy? - Nie.
Radoœæ... mi³oœæ...
trwaj¹... ale tylko krótki czas.
Bóle... mi³oœci... trwaj¹ ca³e ¿ycie.
Ca³e... Twoje ¿ycie.
Piêkna piosenka.
Wiesz, myœlê o tobie ca³y czas.
Nie jestem zbyt dobra w takich rozmowach.
Ja równie¿.
Jakoœ sobie z tym poradzimy. Nie jestem zbyt elokwentny, panno Sloper.
Myœlê, ¿e dobrze ci idzie.
Nie wtedy, kiedy jest to najbardziej potrzebne.
Och, z pann¹ Penniman, albo w moim pokoju w domu
mogê myœleæ o najbardziej zachwycaj¹cych rzeczach.
- Rozumiesz co mam na myœli? - Myœlê, ¿e tak.
Ale tutaj z Tob¹, brzmiê jak g³upiec.
Nie s¹dzê.
Nie? Có¿, jeœli kiedykolwiek zauwa¿ysz,
jeœli kiedykolwiek to co mówiê wyda ci siê fa³szywe, powiedz mi o tym, dobrze?
- Postaram siê. - I... zrozum w jakiej jestem sytuacji.
Jakiej sytuacji?
Panno Sloper...
jestem w tobie zakochany.
Naprawdê?
- Ach, Catherine. Masz goœcia? - Tak, ojcze.
Dzieñ dobry, mój drogi. Jak siê masz, panie Townsend?
- Dzieñ dobry, doktorze Sloper. - Czy twój kuzyn jest tutaj?
Nie. Jestem sam.
- Mam nadziejê, ¿e nie masz nic przeciwko. - Sk¹d¿e.
Wzi¹³em dzieñ wolny specjalnie, by porozmawiaæ z t¹ piêkn¹ m³od¹ dam¹.
- I jej atrakcyjnym ojcem. - Och, nie jesteœmy, a¿ tak atrakcyjni!
Poproszê sherry i ciasteczka.
Mo¿e pan Townsend usi¹dzie z nami?
Bêdê zaszczycony.
Hmm. U¿ywasz doskona³ego p³ynu po goleniu.
Przywioz³em go ze sob¹ z Francji. Pozwolisz, ¿e podzielê siê nim z tob¹..
Dziêkujê. To bardzo mi³e. Ale nie mogê na to pozwoliæ.
Có¿, by³aœ gdzieœ dziœ rano, moja droga?
- Catherine? - Oh!
Tak. By³am u pana Rutini po œniadaniu.
O tak, porozmawiaæ o lekcjach. Co powiedzia³?
Potrzeba dobrego s³uchu, ¿eby graæ na harfie.
Wydaje siê, ¿e ja nie mam dobrego.
Bzdura. Twoja matka mia³a doskona³y s³uch.
Tak, ojcze, wiem.
Kiedyœ potrafi³a sama nastroiæ nasze pianino.
Panna Sloper ma wielki szacunek dla muzyki.
To jest talent sam w sobie.
Ah tak.
- Jak kolano mojej kucharki, Maria? - Jest nieco lepiej, doktorze.
Bêdê zobowi¹zany zobaczyæ siê z ni¹ za jakiœ czas. Proszê. Daj to panu Townsend.
Jest Pan bardzo mi³y, sir.
Wiêkszoœæ wielkich lekarzy jest zbyt zajêta, by zauwa¿yæ chorobê wœród swoich bliskich.
Jesteœ pe³en pochlebnych uwag,
zarówno dla Catherine jak i dla mnie.
Ja naprawdê jestem pe³en podziwu dla was obojga. Powiedzia³em pannie Sloper, ¿e jestem bardzo szczery.
O tak, on jest bardzo szczery.
Jak d³ugo masz zamiar pozostaæ w naszym mieœcie, panie Townsend?
Och, mój pobyt jest doœæ nieokreœlony, sir.
Czy zjesz z nami w któryœ dzieñ tygodnia?
- By³bym zachwycony. - Czwartek, o szóstej?
- Dziêkujê, sir. - Ach!
By³em tam doœæ d³ugo. Nie tak d³ugo, jak mi siê podoba³o.
- Myœlê, ¿e Pary¿ siê zmieni³. - Mam nadziejê, ¿e nie.
Chcia³bym ¿eby by³ dok³adnie taki jak wczeœniej.
Doktor Sloper by³ tam w swojej podró¿y poœlubnej.
W takim przypadku, dla Ciebie doktorze, Pary¿ nigdy nie mo¿e siê zmieniæ.
W jaki sposób wci¹¿ jesteœ zajêty po powrocie do Nowego Jorku, panie Townsend?
Szukam posady.
Twoje studia za granic¹ powinny otworzyæ dla Ciebie wiele mo¿liwoœci.
Gdybym rzeczywiœcie siê anga¿owa³ w naukê, proszê pani.
By³em tylko na biegu ja³owym.
Widzisz, mia³em ³atwiej. Pomog³y mi kontakty.
Jakie stanowisko by Ciê interesowa³o?
Masz na myœli, do jakiej posady bym pasowa³? Obawiam siê, ¿e ciê¿ko bêdzie tak¹ znaleŸæ.
Nie mam nic, tylko zdrow¹ praw¹ rêkê, jak to mówi¹ w melodramatach.
Jesteœ zbyt skromny. Oprócz ramienia masz bardzo sprawny umys³.
Z tego co widzê, jesteœ bardzo inteligentny.
O, tak!
Dziêkujê bardzo. Myœlisz, ¿e nie mam powodów do rozpaczy?
By³bym nieszczery, gdybym mia³ przyznaæ,
¿e taki cz³owiek jak ty, powinien popadaæ w rozpacz.
Jeœli coœ ci siê nie uda mo¿e spróbowaæ czegoœ innego.
Tylko, powinieneœ wybieraæ z rozwag¹.
Och, tak. Z ostro¿noœci¹.
Czy masz jak¹œ ciekaw¹ propozycjê dla mnie?
Nie. Nie mam nic konkretnego do zaoferowania.
Ale s³ysza³em, ¿e zachód siê otwiera.
Wielu m³odych mê¿czyzn zwraca swoje oczy w tym kierunku.
Obawiam siê, ¿e by³bym w stanie temu podo³aæ.
Widzisz, mam tu wiêzi. Moj¹ siostrê.
Och, tak. Pani Montgomery, Austin.
Liz j¹ zna. Poznali siê na balu charytatywnym.
Ona jest wdow¹. Teraz, po powrocie, zostajê z ni¹.
- Ona bardzo polega na mnie. - Naturalnie.
Eh, pan Townsend ma piêæ ma³ych bratanków i siostrzenic.
On pomaga je wychowywaæ.
Tak, udzielam im lekcji. Jestem kimœ w rodzaju nauczyciela.
To bardzo mi³o z twojej strony. Utrzymywanie w³aœciwych wiêzi rodzinnych jest po¿¹dane.
- Ale trudno pogodziæ to z karier¹. - Nie. To na pewno nie przeszkodzi w moim szczêœciu.
Ach. Nie mo¿esz za bardzo polegaæ na szczêœciu.
Bêdê oczekiwa³ Pana na wieczór,
ale szpitalna komisja siê w³aœnie zbiera, a ja jestem jej cz³onkiem.
Rozumiem, sir.
- Lavinia, wybaczysz, mam nadziejê. - Oczywiœcie.
Catherine, dopilnuj, by Pan Townsend czu³ siê jak u siebie.
Jestem bardzo wdziêczny za troskê, proszê pana.
Tak. Tak, rzeczywiœcie.
On mnie nie lubi.
- On mnie nie lubi w ogóle. - Sk¹d mo¿esz to wiedzieæ?
- Czujê. Szybko rozpoznajê takie sprawy. - Byæ mo¿e jesteœ w b³êdzie.
Zapytaj go, a zobaczysz.
- W takim razie wola³abym go nie pytaæ. - Zgadza siê.
- Ale nie mo¿esz mu siê sprzeciwiæ. - Nigdy mu siê nie sprzeciwiam.
Austin, czy¿ to nie uroczy m³odzieniec?
Nigdy nie marzy³am ¿e on móg³by byæ zainteresowany Catherine.
- Ja równie¿. - On jest taki mi³y. Tak elegancki.
Mo¿e mu byæ ciê¿ko utrzymaæ tak¹ elegancjê bez pracy.
Ale¿ on gorliwie szuka pracy.
Zastanawiam siê, czy nie szuka jej tutaj, Lavinia.
Czy¿ bycie mê¿em bezbronnej dziewczyny z du¿ym posagiem
idealnie nie pasuje do tego m³odzieñca?
- Jak mo¿na ¿ywiæ takie podejrzenia? - Podejrzenia? To diagnoza, kochanie.
Nie jesteœ w swoim gabinecie teraz, Morris. On móg³by mieæ ka¿d¹ dziewczynê.
Móg³byœ czasami u¿ywaæ tylko swoich oczu, które s¹ tak dobre jak moje.
Lepsze.
Austin, tym razem musisz pomóc to rozwin¹æ i byæ wdziêcznym, ¿e on jest tutaj.
Bardzo dobrze. Ja bêdê wdziêczny,
jednak mam nadziejê, ¿e ty nie zapomnisz swoich obowi¹zków jako przyzwoitka.
- Dobranoc, kochanie. - Dobranoc, Austin.
Czy masz olejek kamforowy? Mam jeden z moich bólów g³owy.
- Bóle g³owy. - Przykro mi.
Uderzaj¹ jak z³odziej w nocy.
- Pozwól mi was opuœciæ. - Oczywiœcie.
- Ale¿ ciociu. - To nie w moim zwyczaju siê poddawaæ,
ale czasami mêstwo jest g³upot¹. Dobranoc, kochanie.
- Dobranoc, panie Townsend. - Dobranoc.
Biedna pani Penniman.
Mo¿e przejdŸmy do salonu?
Widzisz...
Tak?
Twoja ciocia.. ona jest po mojej stronie. Ona nie pozwoli by twój ojciec mnie oczernia³.
Mój ojciec nie bêdzie Ciê oczernia³. Nie zna ciebie wystarczaj¹co dobrze.
Wiesz...
Chêtnie us³ysza³bym jak mówisz:
"Mój ojciec nie myœli dobrze o Tobie, ale jakie to ma znaczenie?"
Ale to ma znaczenie. Nigdy bym tak nie powiedzia³a.
Zrobi³bym wszystko dla osoby, któr¹ kochamy.
Najdro¿sza...
Nawet sobie nie wyobra¿asz jak bardzo zale¿y mi na Tobie.
Jesteœ wszystkim czegokolwiek pragn¹³em w kobiecie.
Ale ja jestem...
Jestem bardzo...
Och, Catherine...
- Wyjdziesz za mnie? - Tak.
Uczyni³aœ mnie bardzo szczêœliwym.
- Kochasz mnie? - Tak.
Och, Catherine...
Ja... Ciê... kocham.
Bêdê kochaæ ciê na zawsze.
Oh! Musimy porozmawiaæ z moim ojcem.
Zrobiê to dziœ wieczorem. A ty musisz zrobiæ to jutro.
To mi³o z twojej strony ale ja chcê to zrobiæ w pierwszej kolejnoœci.
M³ody mê¿czyzna zazwyczaj tak postêpuje.
Oh! Kobiety maj¹ wiêcej taktu. Maj¹ dar przekonywania.
Potrzebujesz u¿yæ ca³ych swoich umiejêtnoœci.
Oczywiœcie, twój ojciec chce wspania³y œlub dla Ciebie.
- Jestem biednym cz³owiekiem. - Mój ojciec nie dba o to.
Mo¿e dbaæ. Mo¿e obawia siê, ¿e jestem chciwy.
Chciwy? Och, nie!
Mo¿e tak powiedzieæ.
Có¿, ja po prostu powiem mu, ¿e tak nie jest.
Musisz podkreœliæ, ¿e wcale taki nie jestem, Catherine.
Dlaczego?
Bo przez to, ¿e ty masz pieni¹dze,
mog¹ pojawiæ siê problemy.
Oh, Morris!
Czy jesteœ absolutnie pewien, ¿e mnie kochasz?
Och, moja najdro¿sza...
w¹tpisz w to?
Catherine.
Poniewa¿ ciotka zostawi³a nas samych,
to nie jest w³aœciwe bym zosta³ d³u¿ej.
Tak, Morris.
Wrócê rano porozmawiaæ z Twoim ojcem.
- O której godzinie? - Punktualnie o 11 rano.
Powiem mu. Proszê, Morris, obiecaj mi to.
Kiedy rozmawiasz z Ojcem b¹dŸ bardzo delikatny, pe³ny uznania.
Oczywiœcie. Jest coœ co Ty musisz mi obiecaæ.
Jeœli twój ojciec jest przeciwko mnie, to b¹dŸ wierna bez wzglêdu na to, co siê stanie.
Tak, Morris, bez wzglêdu na wszystko.
Wiesz, jesteœ pani¹ sam¹ dla siebie.
Oh, kocham ciê.
- Zawsze bêdê ciê kochaæ. - Mój droga!
- Och, Ojcze. - Czeka³aœ na mnie?
- Tak, mam ci coœ do powiedzenia. - Doprawdy?
- Tak. - Có¿...
ChodŸmy do salonu i pos³uchajmy.
A teraz, moja droga, czy uwa¿asz, ¿e mo¿emy usi¹œæ?
- Có¿... - Jestem zarêczona.
Dobrze robisz, ¿e mi o tym mówisz.
Kto zosta³ wybrankiem Twojego serca?
Pan Morris Townsend.
- Szybko podjêliœcie decyzjê. - Tak, myœlê, ¿e tak.
Pan Townsend powinien poczekaæ i powiedzieæ mi o tym.
On zamierza to powiedzieæ jutro rano o 11:00.
To nie jest to samo, moja droga.
Nie powinnaœ zabiegaæ o jego wzglêdy. To on powinien prosiæ.
Tak, Ojcze, ale myœlê, ¿e on siê trochê ciebie boi.
- Czy¿by? - On siê boi, ¿e go nie lubisz.
Có¿, ledwo go znam, Catherine.
Ale nasze podobanie siê sobie nie jest wa¿ne.
Jedyn¹ rzecz¹, która jest wa¿na jest to, czy on kocha ciebie.
On mnie kocha i ja Jego kocham.
To jest cudowne, ¿e Morris pojawi³ siê w moim ¿yciu.
Och, Ojcze, czy¿ nie uwa¿asz, ¿e on jest najpiêkniejszym mê¿czyzn¹, jakiego kiedykolwiek widzia³eœ?
Có¿, jest bardzo przystojny moja droga.
Mam nadziejê, ¿e on nie bêdzie mia³ na ciebie zbyt du¿ego wp³ywu.
Och, nie! Ale to jest cudowne dla mnie,
¿e móg³by mieæ wszystko, co tylko sobie za¿yczy,
a wybra³ mnie.
- Zobaczymy siê z nim jutro. - Wiedzia³am, ¿e siê zgodzisz!
Ty jesteœ tak dobry, ¿e bêdziesz uczciwy i szczery z nim.
Bêdê tak uczciwy i rzetelny z nim tak jak on jest z tob¹.
Dziêkujê, Ojcze, To wszystko czego potrzebujemy.
Ciociu Penniman.
- Oh, Catherine. - Oœwiadczy³ mi siê.
Czy twój ojciec wie?
- Tak. - Co powiedzia³?
- Porozmawia z Morrisem rano. - Eureka!
- Jak twój ból g³owy, ciociu? - Ból g³owy?
Ciii!
Dzieñ dobry, moja droga.
To jest mój brat, doktor Sloper. Pani Montgomery.
Pani Montgomery by³a uprzejma przyjœæ.
- Jestem bardzo wdziêczny. - Cieszê siê, ¿e mogê tu byæ.
- Zostawi³a gospodarstwo. - To ja powinienem przyjœæ do ciebie,
ale dzisiaj mam dy¿ur w klinice. Odwa¿y³em siê nie mieæ wolnego czasu.
Och, rozumiem, panie doktorze.
- Elizabeth... - Oczywiœcie. Przepraszam.
- Proszê bardzo. - Muszê zobaczyæ siê z moj¹ siostr¹.
Wejdzie pani proszê do mojego gabinetu, byœmy mogli porozmawiaæ?
Tak, proszê pana.
Rozumie pani moj¹ sytuacjê, pani Montgomery.
Twój brat chce poœlubiæ moj¹ córkê.
Wiêc chcê ¿ebyœ mi coœ o nim opowiedzia³a.
Jakim d¿entelmenem on jest?
Có¿, doktorze, on jest inteligentny, uroczy.
- On jest wspania³ym cz³owiekiem. - Tak, wiem o tym.
Ale czy jest rzetelny? Czy jest godny zaufania? Odpowiedzialny?
Jeœli masz na myœli finanse, nie jest niezale¿ny, Doktorze.
- Jestem pewna, ¿e o tym ju¿ wiesz. - Tak, powiedzia³ mi o tym osobiœcie.
To jest kolejna jego cecha. Jest uczciwy.
Doprawdy? Czy jest uczciwy w swoich uczuciach do mojej córki?
Nie wiem, doktorze.
Nie jestem w stanie stwierdziæ co dzieje siê w jego sercu. A pan?
Có¿, muszê spróbowaæ.
Powiedzia³ mi, ¿e odziedziczy³ ma³y spadek.
- Czy on sobie dobrze z tym poradzi? - Nie ma siê pan o co martwiæ.
Z jego w³asnego punktu widzenia, wykona³ z nim œwietn¹ robotê.
Zwiedzi³ Europê. Pozna³ wielu ciekawych ludzi.
Ca³y czas siê rozwija.
- Czy on pani pomaga³, proszê pani? - Nie.
- Nie powinien by³? - Nie s¹dzê.
Jesteœ wdow¹ i masz dzieci. Tak myœlê.
Oh, ale gdybym tylko potrzebowa³a pomocy, jestem pewna, ¿e by mi pomóg³.
Na pewno?
Chcesz mnie zmusiæ, ¿ebym narzeka³a na niego, ale nie mam do tego powodów.
Wychowywa³am go jak w³asne dziecko.
Nauczy³am go odró¿niaæ dobro od z³a,
tak samo jak w³asne dzieci.
Sprawi³em, ¿e pani siê nieco zdenerwowa³a. Przepraszam.
Myœlê, doktorze, ¿e zbyt wiele oczekujesz.
Jeœli tak bêdziesz robi³, zawsze bêdziesz rozczarowany.
Chcê, ¿ebyœ pozna³a moj¹ córkê.
- Wybaczy pani? - Oczywiœcie.
Catherine. Catherine. Tak, ojcze.
Czy przyjdziesz do gabinetu?
Tak, ojcze.
- Czy to ona? - Nie, to jest zdjêcie mojej ¿ony.
- Oh, ona jest bardzo piêkna. - Tak, by³a. Bardzo piêkna.
Oh.
Catherine, to jest pani Montgomery, siostra pana Townsenda.
Panno Sloper.
- Bardzo mi mi³o. - Jestem bardzo szczêœliwa, ¿e mogê ciê poznaæ.
Dziêkujê. Czy Morris równie¿ przyjdzie?
Jest umówiony na 11:00, Catherine.
Och, tak.
- Czy twoje dzieci maj¹ siê dobrze? - Ca³kiem dobrze, dziêkujê.
Mam nadziejê, ¿e razem z Morrisem odwiedzicie mnie i moj¹ rodzinê.
Tak.
Mój brat mówi³ mi, ¿e masz ciociê, która ciê odwiedza, Panno Sloper.
Tak.
To jest cudowne mieæ kogoœ, komu mo¿na pokazaæ Nowy Jork.
O, tak to jest.
Czy podoba jej siê nasze miasto?
Tak.
Catherine, byæ mo¿e zaoferujesz pani Montgomery szklankê Madery (Portugalskie wino - przyp. T³um.).
Och, tak, rzeczywiœcie. Przepraszam, proszê pani.
- Ona... Ona jest bardzo nieœmia³a. - Tak, rzeczywiœcie.
Byæ mo¿e jest nawet bardziej nieœmia³a od Morrisa.
Mówi³aœ, ¿e w³aœnie siê zakochali. Mia³eœ racjê o Catherine.
Ale czy dotyczy to równie¿ twojego brata?
Có¿, mogê tylko przypuszczaæ
¿e Morris jest bardziej dojrza³y w swoich uczuciach ni¿ myœla³am.
Tym razem nie patrzy tylko na wdziêk i urodê.
Mo¿e on zacz¹³ bardziej doceniaæ delikatny charakter.
- Czy jest Pani szczera? - Oczywiœcie.
Có¿, uwa¿am, ¿e jej pieni¹dze s¹ g³ówn¹ atrakcj¹.
- Jakie pieni¹dze? - Ona jest dziedziczk¹.
- Twój brat ci nie powiedzia³? - Nie, nie zrobi³ tego.
Dostaje 10.000 dolarów rocznie po swojej matce.
A po mojej œmierci, bêdzie otrzymywa³a dwa razy wiêcej.
- Ona... Ona bêdzie niezwykle bogata. - Tak, oczywiœcie.
Jeœli ona wyjdzie za m¹¿, nie zgodzê siê na to, by zostawiæ mój spadek w klinice.
- Tak, ale wci¹¿ mia³aby 10.000. - Tak.
To wci¹¿ jest spora suma, doktorze.
Tak. Zastanawiam siê w jaki sposób on potrafi obchodziæ siê z pieniêdzmi.
Bêdzie móg³ spe³niæ ka¿de swoje ¿yczenie. Czy on pomaga³ pani przy dzieciach?
Nie!
Rozszerza³ tylko swoje znajomoœci w Europie.
Zostawi³ swoje rêkawice zesz³ej nocy. Z najlepszych kozich skór. Proszê spojrzeæ na swoje.
Myœlisz, ¿e On ci pomo¿e jak ju¿ siê o¿eni z t¹ wielk¹ fortun¹?
Nigdy w ¿yciu!
Zrób co ka¿e ci serce, doktorze.
Powiedz mi, ¿e ona nie jest ofiar¹ jego egoizmu. Powiedz, ¿e siê mylê.
Muszê ju¿ iœæ.
- Do widzenia, panie doktorze. - Do widzenia, proszê pani.
Czy pani Montgomery ju¿ wysz³a? Chcia³am, ¿eby Lavinia siê z ni¹ spotka³a.
- Tak, wysz³a. - Polubi³eœ j¹?
- Bardzo. - To dobrze.
Catherine w³aœnie zapyta³a Elisabeth czy nie chcia³aby zostaæ jej druhn¹.
Catherine jest tak szczêœliwa. Nigdy nie widzia³am jej takiej.
Ona musi z nim skoñczyæ. On nie jest jej warty.
- Co? - Ten mê¿czyzna poluje tylko na jej maj¹tek.
Wszystko czym jest zainteresowany to tylko jej pieni¹dze.
Czy zamierzasz to powiedzieæ Catherine?
- Nie. - Ale Austin...
Catherine, pani Montgomery ju¿ posz³a.
Och, przepraszam, spóŸni³am siê. Chcia³am aby taca wygl¹da³a wyj¹tkowo.
To nie by³a twoja wina, moja droga. Przerwaliœmy nasz¹ rozmow¹.
Przerwaliœcie?
Czy pani Montgomery powiedzia³a ci coœ z³ego, ojcze?
- Nie, Catherine. - Nie zrobi³am na niej wystarczaj¹co dobrego wra¿enia?
Przestañ! Nie miej takiej niskiej samooceny.
By³am zak³opotana. To ju¿ siê nie powtórzy.
- Lepiej idŸ do swojego pokoju. - Dobrze.
Ojcze, powiedz mu o mnie. Znasz mnie tak dobrze.
To nie bêdzie nieeleganckie jak nieco mnie pochwalisz.
Jak to mo¿liwe, aby chroniæ tak¹ ofiarê?
Zabijesz j¹ jeœli nie pozwolisz na to ma³¿eñstwo.
Zapominasz, ¿e jestem lekarzem. Ludzie nie umieraj¹ z takich rzeczy.
B¹dŸ bardzo ostro¿ny, Austin.
On mo¿e zadbaæ o Catherine i jej pieni¹dze i uczyniæ j¹ szczêœliw¹.
– Zrobi to. Wiem, ¿e tak bêdzie. Ale ona jest oszukiwana.
Ona jest zakochana.
Pan Townsend jest w pierwszym salonie, doktorze.
Dzieñ dobry, panie Townsend.
Dzieñ dobry. Oczekiwano mnie?
Tak, oczywiœcie. Jesteœ niezwykle punktualny.
Nie mog³em siê spóŸniæ dla tak wa¿nej okazji.
Tak. Catherine powiedzia³a mi wczoraj, co siê dzia³o miêdzy wami.
- Czy usi¹dziesz? - Dziêkujê.
Spacerowa³em ca³y poranek. Uwa¿am, ¿e Nowy Jork
jest tak samo uroczy jak ka¿de inne miasto w Europie o tej porze roku.
Tak. Musisz pozwoliæ mi powiedzieæ, Panie Townsend,
¿e nie da siê nie zauwa¿yæ twoich intencji
zanim zasz³y tak daleko.
Podjêliœcie decyzjê w ci¹gu jednego dnia znajomoœci.
Tak. Nie czekaliœmy zbyt d³ugo.
Zainteresowa³em siê pann¹ Sloper jak tylko zobaczy³em j¹ po raz pierwszy.
A mo¿e sta³o siê to jeszcze przed pierwszym spotkaniem?
Na pewno wczeœniej s³ysza³em, ¿e jest to wspania³a dziewczyna.
Wspania³a dziewczyna? Tak o niej myœlisz?
W przeciwnym razie nie powinno mnie tu byæ.
Mój drogi m³ody cz³owieku, jako ojciec Catherine,
Mam nadziejê, ¿e mam wystarczaj¹co du¿e uznanie dla jej wielu zalet.
Nigdy nie myœla³em o niej w tym œwietle.
Nie wiem, co móg³bym o niej myœleæ, gdybym by³ jej ojcem.
Mówiê z w³asnego punktu widzenia.
Mówisz bardzo dobrze. Usi¹dŸ proszê.
Czy naprawdê oczekujesz, ¿e oddam moj¹ córkê w twoje ramiona?
Nie, domyœla³em siê, ¿e mnie nie polubisz.
– Sk¹d ci to przysz³o do g³owy? Po prostu, jestem biedny.
Ostro to brzmi, ale niestety to prawda.
Nie masz ¿adnego zawodu. Usi¹dŸ proszê.
Nie rokujesz ¿adnych perspektyw na przysz³oœæ.
A wiêc jesteœ w kategorii, z której nie zamierzam wybieraæ mojego ziêcia.
Szczególnie dla mojej córki, która jest s³ab¹ kobiet¹ z du¿ym maj¹tkiem.
Nie s¹dzê, ¿e jest s³aba.
Nawet gdyby nie by³a, wci¹¿ jesteœ bez grosza.
Tak, to moja s³aboœæ a wiêc masz na myœli, ¿e jestem cwaniaczkiem?
– Tego nie powiedzia³em. Ty to powiedzia³eœ. Ale to masz na myœli.
Na œwiecie jest wielu ubogich ludzi, Panie Townsend,
ale oni nie rozg³aszaj¹, ¿e nie s¹ z³odziejami,
zw³aszcza gdy nikt ich nie oskar¿a.
Po prostu uwa¿am, ¿e jesteœ w z³ej kategorii.
Ale twoja córka nie wychodzi za kategoriê. Ona wychodzi za mê¿czyznê,
mê¿czyznê, który jest wystarczaj¹co dobry, by go pokocha³a.
Cz³owiek, który nie oferuje nic w zamian.
Czy to mo¿liwe, aby zaoferowaæ wiêcej ni¿ mi³oœæ i oddanie przez ca³e ¿ycie?
Oddanie jest mierzone na koñcu wspólnego ¿ycia a nie na pocz¹tku.
To normalne, aby oferowaæ kilka wartoœciowych cech.
Jakie s¹ twoje? Wygl¹d i dobre maniery?
Wszystkie s¹ doskona³e, dopóki nie odejd¹ wystarczaj¹co daleko.
- Myœlisz, ¿e jestem leniem? - To co myœlê nie ma znaczenia.
Po prostu nie jesteœ dobrym kandydatem na ziêcia.
- Myœlisz, ¿e bêdê trwoni³ pieni¹dze? - Tak uwa¿am.
Dlatego, ¿e wyda³em swoje w³asne?
By³y moje wiêc je wyda³em. Przynajmniej nie mam ¿adnych d³ugów.
Kiedy pieni¹dze siê skoñczy³y, zatrzyma³em siê. Nie jestem nikomu winny nawet grosza.
Pozwól mi zapytaæ. Z czego teraz ¿yjesz?
Z resztek moich oszczêdnoœci.
Zostawi³eœ wczoraj rêkawice.
Dziêkujê.
Doktorze, czy nie chcesz uszczêœliwiæ swojej córki?
Lubisz jak jest nieszczêœliwa?
Myœlê, ¿e traktowa³aby mnie jak tyrana przez kilka miesiêcy.
- Kilka miesiêcy? - Mo¿e i ca³e ¿ycie.
Mog³aby byæ równie nieszczêœliwa ¿yj¹c z tob¹.
- Nie jesteœ uprzejmy, doktorze. - Ty mnie do tego zmuszasz.
– Za du¿o argumentujesz. Mam du¿o do powiedzenia.
Wiem i to ciê gubi. To koniec.
Nie by³bym taki pewny.
Jesteœ bezczelny.
Doktorze Sloper, gdyby nie moje uczucia,
nie mia³bym wystarczaj¹co du¿o si³y, by znosiæ te upokorzenia.
Mo¿esz od nich uciec, opuszczaj¹c mój dom. Mi³ego dnia, Panie Townsend.
– Mi³ego dnia. Morris, czekaj!
Morris! Obieca³eœ mi, Morris.
Obieca³eœ, ¿e bêdziesz odnosi³ siê z szacunkiem do mojego ojca.
- Catherine. - Co siê sta³o, ojcze?
Catherine, nie masz godnoœci.
Dlaczego jesteœ z³y? Dlaczego? Dlaczego siê k³ócicie? Powiedz, proszê.
- Powiem ci, kiedy bêdziemy sami. - Twój ojciec mnie nie akceptuje.
- Chcesz, ¿ebym z nim zerwa³a? - Tak.
Dlaczego? Co uczyni³? Co pani Montgomery ci powiedzia³a?
Moja siostra? Rozmawia³eœ z ni¹?
Odwiedzi³a mnie dzisiaj rano na moje zaproszenie.
Widzisz, jak bolesne jest to dla mnie, ojcze.
Na pewno chcesz, ¿ebym zna³a twoje powody.
- On jest egoistycznym leniem. - Moja siostra nigdy by tak nie powiedzia³a.
– Nie ona. Ja to mówiê. Ojcze, On mnie kocha.
Wiem, ¿e nie.
Co sprawia, ¿e jesteœ taki pewny?
Moje biedne dziecko, nie mogê ci powiedzieæ. Masz na to moje s³owo.
Ojcze, nie mogê.
Nie mogê.
Kocham Go.
Obieca³am Go poœlubiæ, zostaæ przy Nim bez wzglêdu na wszystko.
Wiêc on siê zabezpieczy³ w ten sposób?
– Zas³ugujesz na pogardê. Ojcze, nie oskar¿aj go.
Myœlê, ¿e powinniœmy wzi¹æ œlub jak najszybciej.
To ju¿ nie jest moje zmartwienie.
- Przykro mi. - Doktorze Sloper.
Nie mo¿emy siê pobraæ bez twojej zgody.
By³oby to nieprzyjemne dla nas wszystkich.
– Mówisz powa¿nie? - Tak.
Wiêc poczekasz szeœæ miesiêcy.
Chcia³bym, by Catherine pojecha³a ze mn¹ do Europy.
– Europy? Bardzo bym chcia³ byœ pojecha³a.
- Dlaczego ojcze? - On myœli, ¿e o mnie zapomnisz.
Ja bêdê wci¹¿ go kochaæ, kiedy wrócê.
Jesteœ bardzo pewna swojej mi³oœci. Odwa¿ysz siê wystawiæ go na próbê?
- Nie doceniasz go. - Ja tak nie uwa¿am.
Catherine, jedŸ do Europy.
JedŸ do Europy ze swoim ojcem.
Têdy, sir.
Zaraz wracam.
Dzieñ dobry, panie doktorze. Dzieñ dobry, proszê pani. Catherine.
Przyszed³em bo jestem pewny, ¿e wyrazisz zgodê na to,
bym ¿yczy³ Pañstwu bezpiecznej podró¿y.
- Dziêkujê bardzo. - Morris, cieszê siê, ¿e przyszed³eœ.
Przynios³em pannie Sloper ma³y prezent, sir.
To nie jest w zwyczaju m³odych kobiet, pokroju mojej córki,
by otrzymywaæ prezenty od panów.
Tak, panie doktorze, ja wiem, Ale jest to bardzo skromny dar.
- To tylko ma³y ogrzewacz do r¹k. - Ojcze, chcia³abym go mieæ.
Wystarczy umieœciæ w nim nieco rozpalonego wêgla, Catherine.
- Dajê ci go z ca³¹ moj¹ mi³oœci¹. - Morris!
Bêdê myœla³ o Tobie, Catherine.
Do zobaczenia, proszê pani. Mi³ej podró¿y, doktorze.
Nigdy nie spodziewa³em siê us³yszeæ takiego kazania w Nowym Jorku.
Kiedy Wielebny Penniman mówi³ na temat rozmno¿enia chlebów i ryb,
mo¿na by³o to wrêcz dotkn¹æ. Poczuæ zapach.
Pani Penniman, przegra³a pani. Dlaczego ty zawsze wygrywasz?
Oszukujê.
Gdyby nie twoje zaproszenie,
ostatnie kilka miesiêcy by³yby nie do zniesienia.
Lubisz ten dom Morris?
Tak, proszê pani.
Wiesz, doktor jest cz³owiekiem o dobrym guœcie.
Chocia¿ nie lubimy siebie nawzajem, lubimy te same rzeczy.
Z czasem mo¿e pojawiæ siê miêdzy wami pewna wiêŸ.
Mam nadziejê, ¿e tak. On zdoby³ to dziêki ciê¿kiej pracy.
Wierzy, ¿e ka¿dy cz³owiek powinien zrobiæ tak samo.
Problem w tym, ¿e niektórzy z nas nie maj¹ takiej sposobnoœci.
- Têsknisz za ni¹, Morris, prawda? - Bardzo.
- Kolacja czeka, pani Penniman. - Dziêkujê, Mario.
- Bordo ma temperaturê pokojow¹. - Dziêkujê, Mario.
- Mam nadziejê, ¿e d³ugo nie czeka³eœ. - Nie, moja droga.
- Nie wolisz wejœæ do œrodka? - Podoba mi siê ten stolik.
Zwyk³eœ tutaj jadaæ z mam¹?
Tak, Catherine. Chcesz czekoladê?
Nie, dziêkujê bardzo.
- Oh! Jest kawiarnia „Riche”. - Co w niej takiego?
Ciotka Penniman wspomina³a o niej w swoim ostatnim liœcie.
Lavinia?
Powiedzia³a, ¿e tutaj œmietanka Pary¿a...
…czêsto bywa.
NajwyraŸniej zima w samotnoœci powoduje u niej jasnowidzenia.
- Coœ dla panienki? - Nie, dziêkujê.
Oczywiœcie, proszê Pana.
Odda³aœ mu siê?
Nie, ojcze.
To znaczy, ¿e w trakcie jak tu jesteœmy nie przybra³aœ na wadze ani trochê?
Nie, ojcze.
Nie widzê powodu, ¿eby w dalszym ci¹gu podró¿owaæ.
Myœla³am, ¿e chcia³eœ zobaczyæ Angliê.
Widzia³em Angliê.
Pilot ju¿ obni¿a lot w dó³ zatoki. Wyl¹duj¹ w ci¹gu godziny.
Jesteœmy prawie gotowi.
- Maria, znalaz³aœ moje rêkawiczki? - Poszukam ponownie.
Geier, musimy byæ na molo w ci¹gu pó³ godziny.
Oczywiœcie, proszê pani.
Co za niedogodna godzina powrotu!
Pamiêtasz, by byæ ostro¿na, uzyskuj¹c szczegó³owe informacje, prawda?
- Oni s¹ najwa¿niejsi. - Oczywiœcie.
Bêdziesz mieæ zamkniêty powóz na rogu ulicy McDougal
jutro wieczorem jak tylko siê œciemni.
- Jutro wieczorem o godzinie 21:00. - Tak, o godzinie 21:00.
O, tu s¹!
- Powiedz jej wszystko. - Powiem.
- Powiedz jej, ¿e j¹ kocham. - Bêdê pamiêtaæ.
Poczekaj na mój sygna³, Morris.
Oh, Catherine!
Oh, Catherine, wygl¹dasz tak francusko.
Có¿, nie wa¿ne jak fascynuj¹ce s¹ odleg³e miejsca,
zawsze jest w domu ktoœ za kim siê têskni, nieprawda¿?
Z³apa³em lekkie przeziêbienie, Lavinia.
Czy by³abyœ tak uprzejma, przynieœæ nieco gor¹cej wody?
Oczywiœcie, Austin.
Dobrze jest byæ w domu, prawda, ojcze?
Na pewno poczujesz siê lepiej.
Chcia³abym, ¿ebyœ pozwoli³ mi nieco zadbaæ o ciebie, ojcze.
– Proszê bardzo, Austin. Dziêkujê, Lavinia.
Twoja brandy jest w³aœnie tam.
Có¿...
Czy ty u¿ywa³aœ ten kieliszek, Lavinia?
Moje serce, myœla³am, ¿e to pomo¿e mi serce.
Ach, tak.
Wiem, ¿e nie powinnam pytaæ, Catherine, ale czy przywioz³aœ coœ dla mnie?
- PrzywieŸliœmy ci jedwabny parasol. - Tak, dok³adnie to chcia³am.
PrzyjdŸ i poka¿ mi.
Twoje serce by³oby w lepszej kondycji, gdybyœ przesta³a paliæ cygara.
Kiedy wracam do domu i znajdujê pust¹ szklankê brandy.
Oraz markowe cygaro, przychodzi mi na myœl tylko jedna osoba.
Có¿, co siê sta³o z panem Townsend?
- Mo¿e jest na górze w moim ³ó¿ku? - Austin, zapomnia³am ci powiedzieæ.
– By³ mnie dzisiaj odwiedziæ dziœ wieczór. Wieczór?
- By³ tu dziœ wieczorem, ciociu? - Tak, tak.
– Uczyni³ sobie z mojego domu swój klub. Powinieneœ byæ w ³ó¿ku.
Sprawdzê czy wszystko jest przygotowane.
W jakiej to œmiesznej sytuacji przysz³o mi siê znaleŸæ.
Có¿, przypuszczam, ¿e teraz wszêdzie bêdziesz za nim biega³a.
Tak, jeœli bêdê mog³a.
Dlaczego nie? Bêdziesz dla niego najbardziej rozrywkow¹ osob¹.
- Postaram siê byæ. - Twoja weso³oœæ i blask
nadrobi ró¿nicê dziesiêciu tysiêcy rocznie, a je¿eli trzeba bêdzie
to nawet trzydziestu tysiêcy.
On niczego nie chce. On mnie nie kocha za bogactwo.
Nie? Za co wiêc?
Twoj¹ szarmancjê, urok, elokwencjê i subtelny dowcip?
On mnie podziwia.
Próbowa³em kilka miesiêcy byæ nieszczery.
Teraz nadszed³ czas, aby uœwiadomiæ sobie prawdê.
Ile dziewczyn myœlisz, ¿e on móg³by mieæ w tym mieœcie?
– On mnie ceni. O tak, z pewnoœci¹.
Jest setka ³adniejszych od ciebie kobiet, a tysi¹c m¹drzejszych.
Ale ty masz jedn¹ cnotê, która przyæmiewa je wszystkie.
- Co? Co to jest? - Twoje pieni¹dze!
- Ojcze. - Nie masz nic innego!
Oh.
Co za straszn¹ rzecz mówisz.
Nie spodziewam siê, ¿e mi uwierzysz. Znam ciê przez ca³e ¿ycie
i wiem, ¿e jeszcze niczego siê nie nauczy³aœ.
Z jednym wyj¹tkiem, moja droga. Potrafisz cudownie haftowaæ.
Morris.
Morris!
- Nie mia³am okazji porozmawiaæ z ni¹ na osobnoœci. - Gdzie ona jest?
Na górze z Austinem. On nie jest w nastroju. Lepiej go zostawiæ.
- Powiem jej wszystko. - Chcê jej powiedzieæ.
- Poczekam, a¿ on pójdzie do ³ó¿ka. - Nie, proszê, nie idŸ.
- Jeœli Austin ciê zobaczy... - Nie zobaczy. Zostanê tutaj.
Nie, wezmê j¹ rano na zakupy. Spotkamy siê przed po³udniem na placu.
Proszê odejdŸ.
Morris. Morris!
Morris!
Morris, tak siê cieszê.
Cathy.
Czeka³eœ! Têskni³eœ tak samo jak ja.
Oh!
- Cathy. - Oh, Morris.
- Têskni³aœ? - Oh, pewnie!
Nie zmieni³aœ zdania?
Nie, nie! A ty?
Poczekaj, a¿ opowiem ci moje plany.
- Plany? - Tak.
Dla naszego ma³¿eñstwa.
- Nasza ucieczka. - Och, nasza ucieczka!
Jutro wieczorem. Na wsi na plebanii na wzgórzu Murraya,
jest tam wielebny Lispenard. On zna nasz¹ historiê. On nam pomo¿e.
S³yszysz mnie, Catherine?
Och, tak bardzo Ciê kocham.
Powiedz mi co robiæ.
Mam ju¿ zamówiony powóz.
Przyjdê na róg placu jutro o godzinie 21:00.
Pojedziemy do fary. (Dawne okreœlenie koœio³a parafialnego - przyp. T³um.).
Po œlubie spêdzimy noc w gospodzie nad rzek¹.
Nastêpnego dnia pojedziemy do Albany (miasto, stolica stanu Nowy Jork – przyp. T³um.) w podró¿ poœlubn¹.
Oh, Morris!
Mój m¹¿!
- Podoba ci siê mój plan? - Oh.
A ja przywioz³am Ci piêkn¹ jedwabn¹ kamizelkê.
- Musisz j¹ ubraæ na nasz œlub. - Moja droga!
Kupi³am równie¿ zestaw guzików w Pary¿u.
– Guzików? S¹ z rubinów i pere³.
- S¹ ca³kiem ³adne. - Moja droga, jak szczêœliwi bêdziemy.
- Morris? - Tak?
- Zabierz mnie dzisiaj. - Dziœ wieczorem?
- Jak to? - Musimy.
Za godzinê wszyscy bêd¹ ju¿ spaæ.
Mo¿emy uciec cicho i nikt nie bêdzie wiedzia³.
Ale, Catherine, to tylko jeden dzieñ wiêcej.
- Morris, b³agam. - Gdzie pójdziemy?
- Do wielebnego Lisp... - Lispenard.
Tak! On nas nie wygoni jak przyjedziemy dzieñ wczeœniej.
- B³agam. - Catherine.
Jeœli mnie kochasz...
- Dobrze, zrobimy to. - Oh!
Pójdê poszukaæ powozu. Ju¿ prawie 22:30.
Bêdê z powrotem za 2 godziny. 30 minut po pó³nocy.
Musisz byæ gotowa i czekaæ na mnie. Zrobisz to?
Zrobiê wszystko, mój kochany.
– Musisz zostawiæ list dla swojego ojca. List?
- Tak. Mam go dla Ciebie zredagowaæ? - Nie.
Pomyœl uwa¿nie, co napisaæ. Musisz stopiæ jego serce.
- Nie bêdê pisaæ. - Musisz napisaæ.
- Chcemy, ¿eby nam przebaczy³. - Nie chce nam przebaczyæ. Ja to wiem.
Wiem to. Mam do tego powody.
- Co jest powodem? - Mój ojciec mnie nie lubi.
Có¿ to za nieszczêœliwe s³owa. Oczywiœcie, ¿e Ciê lubi.
– Nie. Musi Ciê bardzo kochaæ.
Inaczej nie próbowa³by tak mocno ochroniæ Ciê przede mn¹.
Nie, Morris, w tej jednej rzeczy wiem, ¿e mam racjê.
Nie mog³am powiedzieæ tego dopóki nie by³am tego pewna.
Zrozumia³am to dzisiaj po raz pierwszy w moim ¿yciu.
Mo¿na to stwierdziæ, kiedy ktoœ mówi do Ciebie jakby… jakby…
- Jakby co? - Jakby tob¹ gardzi³.
Gardzi³?
Musimy byæ razem szczêœliwi. Nie pogardzaj mn¹ nigdy, Morris.
- Catherine. - Nigdy nie proœmy go o cokolwiek.
Nie polegajmy na nim.
Musimy byæ bardzo szczêœliwi i nie oczekiwaæ od niego czegokolwiek.
Nie.
Postaram siê byæ najlepsz¹ ¿on¹ na œwiecie.
- Wiem, ¿e bêdziesz. - Idê siê przygotowaæ.
Catherine, kochanie.
On nie mo¿e zanadto Tob¹ pogardzaæ. Na pewno bêdzie chcia³ nas odwiedziæ.
Nie, Morris, nie bêdzie. Ale nawet, jeœli zechce, ja siê nie zgodzê.
Rozumiem.
Postaram siê byæ punktualna, Morris. Wiem, ¿e to lubisz.
– Wiêc pó³ godziny po pó³nocy... Pospiesz siê, kochanie!
Catherine. Cicho...
Co robisz?
Wróæ do ³ó¿ka, proszê.
Ale ja chcê wiedzieæ co robisz.
Uciekamy razem z Morrisem.
To niemo¿liwe. Na jutro jest wszystko zaplanowane.
- Spokojnie. - Nie. Coœ ci siê pomyli³o.
Morris bêdzie tu jutro wieczorem.
Nie, on bêdzie tutaj w ci¹gu najbli¿szych dwóch minut.
- Widzia³aœ go? - Tak.
Oh, Catherine. Spêdzicie razem noc?
Pojedziemy bezpoœrednio do wielebnego Lispenard na Wzgórzu Murraya.
Jeœli zgodzi siê od razu udzieliæ nam œlubu, pozostaniemy razem z nim.
Jeœli nie, bêdziemy jeŸdziæ ca³¹ noc. Cokolwiek.
Oh, Catherine. Jak romantycznie.
- Morris jest tak romantyczny. - Myœlê, ¿e s³ysza³am powóz.
Nie.
Chcesz bym siê ubra³a i pojecha³a z wami?
Nie ma czasu. Morris bêdzie tu lada chwila.
Myœlê, ¿e powinnam. Musisz mieæ przyzwoitkê.
- Twój ojciec by³by zaszokowany. - Niech wiêc tak bêdzie.
Ojciec uwa¿a, ¿e jestem taka nudna.
To by go zaskoczy³o, ¿e jego nudna córeczka zhañbi³a jego œwietne imiê.
Catherine, czy ty siebie s³yszysz?
To tylko wiatr.
Pomyœl o tym. Mogê ju¿ nigdy wiêcej nie stan¹æ w tym oknie.
I nigdy nie zobaczyæ Placu Waszyngtona w wietrzn¹ kwietniow¹ noc.
Dlaczego mia³abyœ nie widzieæ?
Bo nigdy wiêcej nie wst¹piê do tego domu.
Bzdura. Ty i Austin pogodzicie siê w ci¹gu roku.
Nigdy wiêcej nie chcê go widzieæ.
Co?
Wyje¿d¿am dziœ zamiast jutro.
Przynajmniej bêdê mog³a spogl¹daæ na niego o jeden raz mniej.
On na mnie równie¿.
Nie lubimy siebie zanadto, ciociu.
Wielkie nieba, dziecko. Masz zamiar siê wydziedziczyæ?
- Tak. Ca³kowicie. - Mówi³aœ Morrisowi?
Oczywiœcie. Powiedzia³em mu wszystko. W koñcu bêdzie moim mê¿em.
Powinnaœ poczekaæ. Czy… Czy on zrozumie?
Tam jest! ¯egnaj, ciociu. Napiszê do Ciebie.
- Ciociu? - Tak, kochanie?
Dlaczego nie powinnam by³a mówiæ Morrisowi?
Oh, kochanie. Dlaczego nie by³aœ odrobinê bardziej bystra?
Bystra? W jakiej sprawie?
Oh, Catherine.
Dlaczego nie mia³abym mu powiedzieæ?
Morris nie chcia³by byæ przyczyn¹
twojej utraty dziedzictwa.
On nie móg³ patrzeæ jak stajesz siê uboga.
Uboga? Mam dziesiêæ tysiêcy rocznie.
To jest du¿o pieniêdzy.
Nie wtedy, kiedy ktoœ oczekuje 30 tysiêcy.
Myœlisz tak samo jak ojciec.
Có¿, jesteœ w b³êdzie. Morris mnie kocha.
Jestem wszystkim czegokolwiek pragn¹³ w kobiecie.
- Oh, Catherine. - Jestem. Jestem. Powiedzia³ mi tak.
On myœli, ¿e jestem ³adna. On mnie pragnie.
Nie móg³ siê doczekaæ jutrzejszego wieczoru. Powiedzia³, ¿e musimy jechaæ dzisiaj.
Nie, ja to powiedzia³am. Ale on siê zgodzi³. Równie¿ tego chcia³.
Widzisz, bardzo tego chcia³.
No có¿, byæ mo¿e przyjedzie.
Byæ mo¿e? Na pewno przyjedzie.
On musi mnie zabraæ. On musi mnie kochaæ. Musi.
Proszê, weŸ siê w garœæ.
Nie, nie. To Morris musi mnie wesprzeæ.
Morris bêdzie mnie kochaæ za wszystkich tych, którzy mnie nie kochali.
Morris! Morris! Morris!
Przykro mi. Gabinet lekarski jest zamkniêty.
S³ysza³em, ¿e wróci³ z Europy.
Wróci³, ale le¿y chory w ³ó¿ku. Proszê spróbowaæ u doktora Isaaca na ulicy Great Jones.
Dziêkujê.
- Doktorze. Nie powinieneœ wstawaæ. - Przestañ prze¿ywaæ.
- Doktorze, proszê wróciæ do ³ó¿ka. - Pilnuj swoich spraw, Mario.
Tak, proszê pana.
Catherine. Nie widzia³em ciê odk¹d wróci³em.
Tak, ojcze.
Oczywiœcie. Gdyby by³ chory, nie móg³by napisaæ.
Mo¿e powinnaœ wys³aæ do niego krótki list?
- Nie, ciociu. - Ale ja chêtnie dostarczê go dla Ciebie.
Trzymaj siê od tego z daleka, ciociu.
Chcia³abym zrobiæ wszystko co w mojej mocy.
Czy mo¿esz przywróciæ go z powrotem z Kalifornii?
Kalifornii?
By³am u Pani Montgomery.
By³aœ?
Powiedzia³a mi.
Po¿yczy³ pieni¹dze od swojego kuzyna Artura i wyjecha³.
IdŸ ju¿ lepiej na rynek.
– Pozwól na sekundê, Mario. Tak, panie doktorze?
Jeœli mo¿esz, przerwij haftowanie na chwilkê, Catherine.
Myœlê, ¿e powinnyœcie obie o tym wiedzieæ.
Jestem chory.
To nie jest tylko proste przeziêbienie, s¹ zmiany w p³ucach.
Bêdê potrzebowaæ bardzo dobrej opieki.
Ju¿ nie wrócê do pe³ni zdrowia, ale zrobiê wszystko dla odzyskania œwietnoœci.
- Nie znoszê izolacji w szpitalu. - Mo¿e pan wyzdrowieje.
Bêdê potrzebowa³ lekarza na kilka dni. Wezwij doktora lsaaca.
Jeœli uliczne ha³asy bêd¹ mnie rozpraszaæ, bêdzie trzeba prze³o¿yæ zaplanowane wizyty.
Catherine, nie chcê by ciocia Lavinia wchodzi³a do mojego pokoju.
Chyba, ¿e zapadnê w œpi¹czkê.
Jeœli chodzi o jedzenie, nie chcê siê ob¿eraæ. Wystarcz¹ zupy. Bulion wo³owy i kleik.
Tak, doktorze.
ZnajdŸ niewielk¹ lampê. Za³ó¿ nowe knoty tak, aby nie wydawa³y nieprzyjemnego zapachu.
Doktorze.
Teraz poœciel proszê moje ³ó¿ko. Bêdê na górze za chwilê.
Oczywiœcie.
- Pomogê ci, Maria. - Czy zostaniesz chwilê, Catherine?
Mogê tylko przypuszczaæ, ¿e twój wyjazd jest nieuchronny.
Czy to nast¹pi szybko? W tym tygodniu?
Nie.
Czy on poprosi³ ciê, aby utrzymaæ plany w tajemnicy przede mn¹?
Nie wyje¿d¿am.
– Nie wyje¿d¿asz. Wybacz na moment, ojcze?
ChodŸ tu na chwilê.
Tutaj, w œwietle.
Fatalnie wygl¹dasz. Twoje oczy s¹ chore.
P³aka³aœ.
Zerwa³aœ swoje zarêczyny?
Jeœli to zrobi³aœ, to muszê przyznaæ, ¿e podziwiam ciê za to, Catherine.
Podziwiam ciê bardzo.
Na pewno wiele ciê to kosztowa³o.
– Tak myœlisz, ojcze? Z czasem ból minie.
Nawet nie wiesz, jak bardzo jestem z ciebie dumny.
– Doprawdy? - Och, ogromnie.
On mnie porzuci³.
Co?
Morris mnie opuœci³.
- Czy teraz mnie podziwiasz? - Och, Catherine.
Nie b¹dŸ dla mnie mi³y. Wcale taki nie jesteœ.
Czy winisz mnie, bo stara³em siê ciebie chroniæ?
Tak.
Pewnego dnia zdasz sobie sprawê, Zrobi³em ci wielk¹ przys³ugê.
Teraz mogê ci powiedzieæ co zrobi³eœ. Oszuka³eœ mnie.
Myœla³eœ, ¿e ka¿dy przystojny i m¹dry m³odzieniec
bêdzie mn¹ tak samo znudzony, jak ty.
Twoja ochrona to nie by³a mi³oœæ, to by³a pogarda.
Morris Townsend ciê nie kocha³, Catherine.
Wiem. Dziêki tobie.
Lepiej to wiedzieæ teraz ni¿ za 20 lat.
Dlaczego? ¯yjê z tob¹ 20 lat.
Zanim dowiedzia³am siê, ¿e ty mnie nie kochasz.
Morris nie móg³ mnie skrzywdziæ lub poni¿yæ
bardziej ni¿ ty.
Pomimo tego, ¿e ty mnie nie kocha³eœ, mog³eœ chocia¿ pozwoliæ komuœ innemu spróbowaæ.
Przynajmniej wreszcie potrafisz mówiæ, Catherine.
Tylko czy musisz mówiæ takie straszne rzeczy o mnie?
Tak. To jest dziedzina, w której nie porównasz mnie do mojej matki.
Czy mam pozwoliæ mu zrujnowaæ twoje ¿ycie?
Znajdziesz na pewno jakiegoœ uczciwego, przyzwoitego cz³owieka.
- Masz wiele dobrych cech. - Mam… 30 tysiêcy rocznie.
Tak. To powinno sprawiæ, ¿e wybierzesz m¹drze.
Jeœli mia³abym kupiæ cz³owieka, z chêci¹ kupi³abym Morrisa.
Nie mów takich rzeczy. Wiesz, ¿e jest ³otrem.
Kocham go. Czy to ciê upokarza?
Obiecaj mi, ¿e z nim skoñczysz!
- Nie obiecam. - Wiêc muszê zmieniæ mój testament.
Powinieneœ. Zrób to natychmiast.
"Ja, Austin Sloper, chirurg, zamieszka³y na Placu Waszyngtona 16..."
Lepiej powiedz mi, jak chcesz to uj¹æ.
- Chcê to jeszcze przemyœleæ. - Nie ma nic do przemyœlenia.
Chcesz, aby twoje pieni¹dze by³y wykorzystane do celów, które ty zatwierdzisz.
Zostaw je dla kliniki. Bêdzie tak jak chcesz.
Catherine, jestem chory.
"… Niniejszym zatwierdzam mój testament".
Nie chcê tego robiæ. Nie chcê wydziedziczyæ mojego jedynego dziecka.
Wiem, ¿e nie.
Chcia³byœ, abym spêdzi³a resztê ¿ycia w tym piêknym domu, ¿yj¹c godnie,
W bogactwie, szacunku i bez mi³oœci.
Ale mogê równie¿ zabraæ swoje pieni¹dze, pojechaæ za Morrisem i roztrwoniæ je razem z nim.
Nie wiem, co ty byœ chcia³a zrobiæ, Catherine.
To prawda, Ojcze. Nigdy siê nie dowiesz, prawda?
Catherine.
Doktor lsaacs powiedzia³, ¿ebyœ lepiej przysz³a. Twój ojciec jest bardzo chory, panienko.
On chce ciê zobaczyæ, panienko.
Wiem, ¿e chce.
Za póŸno, Mario.
Tak, panienko.
Powiedz Lavinii, ¿e przykro nam, ¿e jej nie odwiedziliœmy.
- Powiem, ciociu Elizabeth. - ChodŸ. Artur czeka.
- Dobrze, idê. - Po¿egnaj siê z cioci¹ Catherine.
- ¯egnaj, ciociu Catherine. - Do widzenia, Andrew.
Mamo, weŸ Andrew. ¯egnajcie.
Dlaczego nie odwiedzisz nas w sierpniu?
Pokocha³abyœ Newport. Jefferson i ja kupiliœmy du¿y dom w tym roku.
Mo¿e przyjadê.
Prosimy ciê odk¹d zmar³ twój ojciec.
Zawsze mówisz: "Mo¿e". I nie przyje¿d¿asz.
Podoba mi siê Plac.
- Do widzenia, Catherine. - Do widzenia.
– Powiedz do widzenia, Andrew. Do widzenia, ciociu Catherine.
Do widzenia.
Och, panno Catherine. Ubra³aœ jedn¹ ze swoich paryskich sukien.
- Wygl¹dasz przepiêknie. - Dziêkujê.
Jest taka gor¹ca noc.
Czy nie masz nic przeciwko, jeœli razem z kucharzem pójdê na spacer?
Maria, jesteœ tak wolna w tym domu jak ja.
Jeœli chcesz ma³¹ przys³ugê nie musisz prawiæ mi fa³szywych komplementów.
Ale... Ale, pani Catherine, naprawdê mia³am na myœli to, co powiedzia³am.
To by³ najciekawszy strój jaki uda³o mi siê znaleŸæ.
Tak, panienko.
- Ciociu Penniman, jesteœ w domu za wczeœnie. - Tak, kochanie. Tak.
Widzia³aœ znajomych z Poughkeepsie?
Nie, kochanie, nie. Mam dla ciebie niespodziankê.
Dobra, lubiê niespodzianki.
Wiêc...
Widzia³am Morrisa Townsend.
Spotkaliœmy siê zupe³nie przypadkowo.
On bêdzie w domu tylko przez tydzieñ!
Catherine, on jest taki przystojny.
Zadawa³ tak wiele pytañ na twój temat, moja droga.
S³ysza³, ¿e nie wysz³aœ za m¹¿. Wydawa³ siê tym bardzo zainteresowany.
Obawia siê, ¿e ty go nie rozumia³aœ i nigdy nie os¹dza³aœ go s³usznie.
Jak mo¿esz tak mówiæ?
By³aœ w tym pokoju w nocy, kiedy mnie oszuka³.
Musisz go wys³uchaæ.
Musisz spróbowaæ zrozumieæ jego punkt widzenia, Catherine.
Chcia³ post¹piæ szlachetnie. Naprawdê.
S³yszê ¿e by³aœ z nim.
On znowu ciê zwiód³. Mówisz jak g³upiec.
Nie obchodzi mnie co myœlisz o mnie.
Jestem przekonana, ¿e bêdziesz szczêœliwsza jak siê z nim zobaczysz.
OszczêdŸ swojego oddechu, ciociu Penniman. Nie chcê siê z nim widzieæ.
Ciociu Penniman, jak œmia³aœ?
On przyszed³ do mnie i prosi³ mnie o to.
Och, chcê tylko twojego szczêœcia, Catherine.
Otwórz drzwi, ciociu i powiedz Panu Townsend, ¿e nie ma mnie w domu.
- Proszê, Catherine. - Nie ma mnie w domu.
Nie ma jej w domu, Morris.
Przykro mi.
Czy mogê zostawiæ jej wiadomoœæ?
Tak, ale jej nie ma w domu.
Rozumiem.
Du¿o czasu minê³o odk¹d by³em tutaj.
Wiem.
Có¿, przykro mi.
- Dobranoc, pani Penniman. - ¯egnaj, Morris.
WejdŸ, Morris.
- Dobry wieczór, Morris. - Dobry wieczór, Catherine.
Czy urazi³em Ciê przez moje najœcie?
Nie powinieneœ przychodziæ.
Musia³em. Musia³em ciê widzieæ, Catherine.
– Mo¿emy usi¹œæ? Myœlê, ¿e lepiej nie.
Nie mo¿emy byæ przyjació³mi jeszcze raz?
Nie jesteœmy wrogami.
Nawet nie wiesz jak bardzo jestem szczêœliwy jak tak mówisz.
Nigdy nie przesta³em myœleæ o tobie.
Jeœli nie mo¿esz byæ ze mn¹ szczery,
nie mamy sobie nic wiêcej do powiedzenia.
Ale to prawda, Catherine. Od tamtej nocy... kiedy wyjecha³em,
to by³o pragnienie mojego ¿ycia. Powinnaœ zrozumieæ moje motywy.
Mia³am wiele lat, ¿eby o nich myœleæ, Morris.
I je zrozumieæ. Nie mamy wiêc o czym mówiæ.
¯yczê dobrej nocy.
Ale ja przeby³em ca³¹ drogê z Kalifornii, by Ciê zobaczyæ.
Aby wyjaœniæ kilka rzeczy.
- Jest póŸno na wyjaœnienia. - Nie, Catherine.
By³bym z powrotem ju¿ dawno,
ale musia³em b³agaæ i po¿yczyæ pieni¹dze aby sp³aciæ d³ug.
To by³a dla mnie prawdziwa walka, aby tutaj wróciæ.
Pracowa³em jako pomocnik na statku, który kursowa³ pomiêdzy Nowym Orleanem i Charleston.
Zwyk³y marynarz.
Teraz jestem tutaj, byœ da³a mi szansê siê wykupiæ.
Musisz mnie wys³uchaæ, Catherine. Musisz.
Przez wzgl¹d na to kim dla siebie byliœmy.
Co Pan chce wyjaœniæ?
Wiele rzeczy, Catherine.
Mo¿e usi¹dziemy?
Catherine, znikn¹³em, bo bardzo Ciê kocha³em.
Wiem, jak to wygl¹da³o. Zachowa³em siê haniebnie.
Ale wiedzia³em, ¿e gdybym wróci³ tej nocy,
móg³bym zrobiæ ci wielk¹ krzywdê.
Nikt, kto naprawdê kocha,
nie mo¿e pozwoliæ na to, ¿eby ta osoba utraci³a przez ni¹ wielkie dziedzictwo.
Takie rzeczy zdarzaj¹ siê tylko w baœniach.
Mój ojciec nie wydziedziczy³ mnie, Morris. Mówi³ tak tylko, ¿eby Ciê przetestowaæ.
Ale nie mog³em byæ tego pewien tamtej nocy… wiêc odszed³em.
Tak, nie mog³eœ.
Spróbuj mnie zrozumieæ, Catherine.
Spróbuj nie myœleæ o tym co siê sta³o.
Musia³em dokonaæ wyboru. Wybra³em Twój dobrobyt, a nie mój w³asny.
- Czy myœlisz o tym w ten sposób? - Bêdê siê stara³a.
Wiesz, ¿e nigdy siê nie zmieni³em.
Wierzê, ¿e ty równie¿ siê nie zmieni³aœ, ¿e choæ odrobinê zale¿y ci na mnie.
Tak, Morris, to prawda.
Catherine, wybaczysz mi ten ból, który Ci zada³em?
Przebaczy³am Ci dawno temu.
Oh, Catherine, moja najdro¿sza.
My tylko czekaliœmy.. i teraz jesteœmy wolni.
Nic nie stoi pomiêdzy nami, Catherine.
Czy to znaczy, ¿e mnie kochasz?
Nie mam odwagi, by to powiedzieæ.
- Czemu nie? - Nie by³em pewien, ¿e mi uwierzysz.
Ju¿ raz Ci uwierzy³am, czy¿ nie?
Catherine, pozwól uczyniæ szczêœcie z reszty naszego ¿ycia.
Jak?
Poprzez kontynuowanie od miejsca, w którym skoñczyliœmy.
Poprzez ma³¿eñstwo, Catherine.
Chcia³byœ siê ze mn¹ o¿eniæ, Morris?
To uczyni³oby mnie najszczêœliwszym i najbardziej dumnym cz³owiekiem na œwiecie.
Bêdê próbowa³ byæ dobrym mê¿em dla Ciebie. Jestem teraz starszy, m¹drzejszy.
I wiem, ¿e mnie kochasz.
Potrzebujê tego. Potrzebujê bardziej ni¿ czegokolwiek innego.
Kiedy chcesz mnie poœlubiæ?
Oh, Catherine.
Wiêc równie¿ tego chcesz. Pobierzmy siê bardzo szybko. W przysz³ym miesi¹cu.
Nie jesteœ taki spontaniczny jak kiedyœ, Morris.
Spontaniczny? Dlaczego.. O¿eni³bym siê z Tob¹ nawet dzisiaj, gdybym tylko móg³.
ChodŸ ze mn¹ teraz, Mo¿e znajdziemy powóz na Placu Waszyngtona.
Czy myœlisz, ¿e wielebny Lispenard wci¹¿ czeka?
Mo¿emy powiedzieæ mu, ¿e zostaliœmy zatrzymani.
Oh, Morris, myœla³am tak wiele razy o tej podró¿y w górê rzeki.
Moja najdro¿sza.
Bêdziemy mieli ten sam miesi¹c miodowy?
Musisz mi daæ czas na spakowanie.
Tak, oczywiœcie.
Moje rzeczy s¹ u mojej siostry. Mo¿e... Mo¿e odbiorê je po drodze.
Dlaczego nie weŸmiesz ich teraz, Morris? I nie wrócisz do mnie?
Dobrze, zrobiê to. Mo¿emy byæ w Murray Hill w ci¹gu godziny.
Mo¿emy byæ tam przed dziesi¹t¹.
Pamiêtasz guziki, które kupi³am dla Ciebie w Pary¿u?
– Guziki.. - Czekaj, wezmê je.
Oh!
Jestem w domu.
W prawdziwym domu.
Co, Morris? Co?
- Ona jest wspania³a. - Tak.
- Ona jest cudowna. - Tak.
- Ona ma tak¹ klasê teraz. - Powiedz mi.
- Mamy zamiar siê pobraæ dziœ. - Dzisiaj? Catherine, moja droga dziewczyno!
Oto one, Morris, twój prezent œlubny.
Dziêkujê, kochanie.
Oh, Catherine, to rubiny. Proszê spojrzeæ, pani Penniman.
Widzia³am je. S¹ takie b³yszcz¹ce. Pasuj¹ ci, Morris.
Tak, rzeczywiœcie.
To najpiêkniejsza rzecz, jak¹ kiedykolwiek mia³em.
Catherine, nie bêdziesz ¿a³owaæ.
Bêdê wczeœniej, o dziewi¹tej.
Oh, Catherine, mamy go z powrotem. Wiedzia³am, ¿e to potoczy siê w ten sposób.
Nie by³aœ taka pewna jak ja, ale ja wierzy³am w tak¹ mi³oœæ.
Och, mam nadziejê, ¿e zawsze pozostanie romantyczny.
Wiesz, Catherine, jesteœ o wiele bardziej romantyczna ni¿ myœlisz.
Morris wyczu³ to. Nie przejmuj siê kochanie, ja to zrobiê.
Ta piêkna bielizna z Pary¿a... Jakie to szczêœcie, ¿e j¹ zachowa³aœ.
Idê, spakujê j¹ dla ciebie. Posypiê j¹ lawend¹.
Catherine, nie chcesz, bym jecha³a z tob¹?
ChodŸ, kochanie, musimy zacz¹æ ciê pakowaæ. Catherine, nie masz na to czasu.
– Nie, jest du¿o do zrobienia. Ale mo¿na zakoñczyæ to póŸniej.
Muszê skoñczyæ to teraz, bo mogê nigdy nie zrobiæ kolejnej.
Nie?
Wróci³ z tymi samymi k³amstwami.
Te same g³upie frazesy.
Co... Co ty mówisz?
Sta³ siê jeszcze bardziej chciwy przez te lata.
Za pierwszym razem chcia³ tylko moje pieni¹dze, teraz chce równie¿ mi³oœæ.
Có¿, przyszed³ do niew³aœciwego domu i to dwukrotnie.
Na pewno nie przyjdzie ju¿ po raz trzeci.
Catherine, wiesz, co robisz?
Tak.
Biedny Morris.
Jak mo¿esz byæ tak okrutna?
Tak, mogê byæ bardzo okrutna.
Nauczy³am siê od samych mistrzów.
Tutaj.
Czekaj.
– Ja otworzê. To do mnie. Tak, panienko.
Zablokuj, Mario.
- Zablokowaæ? - Zablokuj drzwi, Mario.
Tak, panienko.
Dobranoc, Mario.
Dobranoc panienko.